Πριν από λίγο καιρό ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Γιάννης Ζαμπούκης μίλησε δημόσια για τις αγορές ακινήτων από αλλοδαπούς, στην πόλη αλλά και σε ολόκληρο το νομό Έβρου, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την κατάσταση ως "αθόρυβο εποικισμό". Δεν ξέρουμε τι είχε στο μυαλό του και που αποσκοπούσε όταν έκανε αυτή τη δήλωση. Ξέρουμε όμως ότι η ατάκα αυτή πυροδότησε έντονο δημόσιο διάλογο που πήρε απρόβλεπτες προεκτάσεις.
Όταν κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις ο Δήμαρχος, αναφέρθηκε σε αγορές από Τούρκους και Βούλγαρους, υπονοώντας ότι αυτές μπορούν να αποτελέσουν απειλή για την περιοχή. Ακολούθησαν τοποθετήσεις υπέρ ή κατά, από πολλούς, εντός και εκτός Έβρου. Ιδιαίτερα ο βουλευτής της Εληνικής Λύσης, Πάρης Παπαδάκης έδωσε έκταση στο θέμα, κάνοντας κριτική στον Ζαμπούκη και ζητώντας στοιχεία για τις αγορές αυτές. Όταν συγκέντρωσε τα στοιχεία που ζητούσε, ο κ. Παπαδάκης έδωσε συνέντευξη τύπου στην οποία γνωστοποίησε ότι τα τελευταία 8 χρόνια, έγιναν 25 αγορές ακινήτων στην Αλεξανδρούπολη από 9 διαφορετικές εταιρίες τουρκικών συμφερόντων (5 από αυτές με ελληνικό ΑΦΜ και 4 με βουλγαρικό), και για τις περισσότερες από αυτές μεσολάβησε ένα μεσιτικό και ένα συμβολαιογραφικό-δικηγορικό γραφείο.
Τα στοιχεία αυτά, πέρα από το ότι ήταν γνωστά σε όλη την πόλη, ούτε "εποικισμό" αποτελούν, ούτε "αθόρυβος" ήταν τελικά αυτός, κάθε άλλο μάλιστα. Αγορές όπως αυτές του πρώην ξενοδοχείου "Ήρα" που παρήκμαζε και του ιστορικού "Ταζ Μαχάλ" που κατέρρεε, είχαν συζητηθεί αρκετά και θεωρούμε θετικό ότι τα δυο αυτά κτίρια διασώθηκαν και ανακατασκευάζονται. Όσο για την εκτόξευση των τιμών ακινήτων, σίγουρα αυτή δεν οφείλεται στις αναφερόμενες αγορές (κατά μέσο όρο τρεις ανά έτος), αλλά επηρεάζεται από πολλούς άλλους παράγοντες.
Από εκεί και πέρα υπάρχουν αναφορές και για αγορές μονοκατοικιών σε χωριά του Έβρου με 10-15.000 ευρώ, κυρίως από Βούλγαρους πολίτες. Όμως το πρόβλημα δεν είναι εκεί, το πρόβλημα είναι ότι τα χωριά μας ερημώνονται με γρήγορο ρυθμό και κανείς δεν κάνει κάτι για αυτό. Το δημογραφικό αποτελεί και για τον Έβρο, όπως και για όλη την Ελλάδα, μείζον πρόβλημα και μέχρι στιγμής κανένας δεν έχει βρει τη λύση του.
Η ευρωπαϊκή και η ελληνική νομοθεσία επιβάλλουν περιορισμούς για τις αγορές αλλοδαπών εκτός Ε.Ε. στις παραμεθόριες περιοχές. Δεν τις απαγορεύουν μεν, ωστόσο προβλέπουν επαρκείς διαδικασίες αδειοδότησης. Αντίστοιχα δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για αγορές από ευρωπαίους πολίτες, είτε ως φυσικά πρόσωπα, είτε ως νομικά πρόσωπα στα οποία αυτοί συμμετέχουν. Και στο τέλος της ημέρας ο προστατευτισμός δεν είναι ποτέ η καλύτερη λύση. Συνήθως προκύπτει ως μια συντηρητική και καθυστερημένη λύση ανάγκης ή ως έλλειψη διορατικών προοδευτικών προτάσεων και θετικής ατζέντας.
Τελικά η απειλή για τον Έβρο δεν είναι αυτές οι πολυσυζητημένες αγορές (ελάχιστες αναλογικά με το πλήθος δεκάδων χιλιάδων ακινήτων), ούτε βέβαια η τουριστική ανάπτυξη, που στην κυριολεξία έπεσε από τον ουρανό και περιέργως ενόχλησε αρκετούς. Η απειλή υπάρχει και προκύπτει από τα πολύ ανησυχητικά δημογραφικά δεδομένα και την απουσία της ελληνικής πολιτείας που κλείνει με ευκολία εργοστάσια, σχολεία, ταχυδρομεία, στρατόπεδα, εφορίες, τράπεζες και σιδηροδρομικούς σταθμούς, άλλοτε δηλώνοντας αναρμόδια και άλλοτε επικαλούμενη την οικονομική εξυγίανση. Την ίδια ώρα χτίζει με χρήματα των φορολογούμενων, αναχρονιστικούς σταθμούς διοδίων και ανεπιθύμητα κέντρα υποδοχής λαθρομεταναστών.
Όσο για τους κατοίκους του Έβρου, είναι γνωστό ότι δεν εφησυχάζουν ποτέ. Από επιλογή, είναι πάντοτε έτοιμοι να προστατεύσουν τα σύνορα, το βιός τους και τις οικογένειες τους, αντιμετωπίζοντας οποιαδήποτε εξωτερική απειλή. Το απέδειξαν έμπρακτα όποτε χρειάστηκε, και το 1987 και το 1998 και το 2020. Και θα το ξανακάνουν σίγουρα, όποτε και αν χρειαστεί. Ας μη ξεγελάει κανέναν η αυθεντική φιλόξενη διάθεση που δείχνουν προς όλους τους επισκέπτες, ούτε η αγωνία τους για την ανάπτυξη και πρόοδο του αγαπημένου τους τόπου.
